تئاتر غیر سیاسی را تعریف کنید !!! 

دوست عزیزی معتقد است که آمیزش تئاتر با سیاست ، به  آمیزش نفت با آب  شبیهه می ماند !

بدین معنا که این دو مقوله هیچگاه نمی توانند در کنار هم سازگاری داشته باشند .

بارها و بارها  ، متاسفانه از زبان اهالی تئاتر این جمله را شنیدم که : ما را چه به سیاست !!! ... 

به عقیده من جمله مذکور چیزی جز یک خود فریبی نیست . افرادی برای پوشاندن ضعف اطلاعاتی و

عدم قدرت شناخت  خود، و از سویی دیگر افرادی برای خاموش نگه داشتن اذهان و افکار هنرمندان ،

 تئاتر و سیاست را تافته جدا بافته از هم معرفی می کنند !!!

در نتیجه سیاسی بودن و یا سیاسی دانستن  ، برچسب مناسبی است برای به انزوا کشاندن و

یا تحقیر و تخطئه  برخی آثار و صاحبان آن ...!!!

جهت پرادختن به این موضوع توجه مخاطبان محترم را به دونکته جلب می کنم :

۱. نکته اول : هدف من از نگارش این مطلب دفاع از یک جریان خاص نیست . بلکه دفاع از ماهیت اصلی

هنر تئاتر است . چرا که بررسی آثار و تاریخ ادبیات نمایشی مبین نقش سازنده هنر تئاتر در بسیاری

از جریانهای اجتماعی و فکری است . من به جرآت می گویم که تئاتر غیر سیاسی وجود ندارد . در برهه

کنونی هم اگر به مطالعه کم حجم ترین اثر نمایشی بپردازیم ، با زهم رد پایی از معضلات و  مسائل

اجتماعی وسیاسی در آن بخوبی پیدا است .  ( در مواقعی ممکن است این رد پا بسیار کم رنگ باشد )

بعنوان مثال در نمایشهایی با موضوعات دفاع مقدس ، خانواده ، اعتیاد  ، رسوم ایلی و قومی و حتی

در برخی نمایشهای کودک و نوجوان هم این ردپا مشهود است . پس عزیزان لازم است کمی به گفته

خود بیاندیشند ...

 ۲.نکته دوم :

بر خلاف بر خی از عزیزان که باافراد صاحب فکر و ایده سیاسی در محیط تئاتر به مانند انسانهای جزامی

برخورد می کنند ، معتقدم که که تعلق خاطر یک هنرمند تئاتر به یک حزب سیاسی نمی تواند او را از

رسالتش دور کند . در نظر من هنرمند تئاتر می تواند عضو هر حزب سیاسی باشد و حتی باید آزادی

لازم را جهت اتخاذ دیدگاه سیاسی و حزبی خود در اثر نمایشی را هم داشته باشد  .

مسلم است که دفاع از چنین آزادیهای فکری که از آرمانهای اصیل انقلاب اسلامی ایران است ،نمی تواند

به عنوان دفاع از بی بند باری و زیر پا گذاشتن ارزشها ی ملی و مذهبی قلمداد گردد.

به  اعتقاد حقیر آنچه که می بایست از محیط تئاتر برای همیشه محو شود ، سیاست بازی و یا همان

ضد و بندهای کاذب است و نه داشتن بینش سیاسی .

 به بیانی دیگر می توان گفت : دیدگاه حزبی و جناحی نباید در مدیریت تئاتر دخیل باشد بنحوی که

تفکر مخالف آنها تا ابد در پشت درهای بسته بماند.

 مدیران تئاتر می بایست با پرهیز از سیاست بازیها و سلیقه ای عمل کردن  ، مانع از انزوای هنرمندان

کارآمد و ایجاد شکافهای غیرموجهه در محیط تئاتر شوند .