بودن یا نبودن ...
این روزها مهمترین بحث سیاسی روز جامعه ما پرداختن به مسئله انتخابات ریاست جمهوری است . هرچند که عده ای نیز دراین بین از کمرنگ جلوه دادن بحث انتخابات از سوی صدا و سیما گله مند هستند . اما عده ای دیگر معتقدند که فضای شور و اشتیاق انتخاباتی هنوز در سطح کشور بوجود نیامده است (و یا به حد قابل قبولی نیست !) و بعید بنظر می رسد که در یک ماه آینده نیز شاهد افزایش شور و حرارت انتخابات در فضای کشور باشیم ! چرا که مردم انگیزه لازم را برای شرکت در این فراخوان ملی ندارند ! ... فارغ از هرگونه جهت گیری سیاسی می بایست از حضور در انتخابات بعنوان یک احساس مسئولیت سیاسی و اجتماعی یاد کرد . شاید که حضور پرشور و آشکار در عرصه سیاسی ( مانند حضور فعال در احزاب ، انجام سخنرانی و... ) توام با صرف هزینه های مختلف باشد اما حضور در پای صندوقهای رآی ضمن مشارکت در تغیر فضای کشور ، هیچگونه هزینه مادی و معنوی را برای افراد در برندارد . برکسی پوشیده نیست که هیچکدام از کاندیدهای حاضر در صحنه ، بطور صد درصد نمی توانند فضای ایده آل و آرمان شهر مورد نظر ما را ترسیم کنند و در برابر تمامی خواسته های ما سرتعظیم فرو آورند!. بطور حتم هریک از آنها علی رغم محبوبیت احتمالی و کارآمدی خاص ،دارای نقاط ضعفی نیز هستند که می بایست با نگاه نقادانه با آنها مواجهه شد . اما انتخاب ما باید در برهه حاضر براساس عقلانیت ، واقعیت اجتماعی و اشراف بر مقتضیات روز صورت گیرد. به بیانی دیگر انتخاب فردی با دارا بودن حداقل شرایط از میان سایر نامزدها . بهرحال هوشمندی سیاسی را می توان در یافتن راه از بیراهه در بدترین شرایط تعریف کرد .از سویی دیگر ایام انتخابات بهتر فرصت است برای تنویر افکار عمومی و بیان نقطه نظرات مختلف .
