نوروز قصه تازه شدن ... 

بالاخره پرونده سال ۸۷ با همه پستی و بلندی و حوادث تلخ و شیرینش بسته شد .سال ۸۷ از نظر فعالیتهای اجتماعی و فرهنگی ، برایم یک سال کاملآ رخوت انگیز بود . چرا که من برخلاف سالهای گذشته  در حوزه تئاتر هیچ نمایشی را به صحنه نبردم ! در جشنواره بین الملی فجر هم حضور نیافتم ! جز انگشت شمار مطلب ، حضور جدی در عرصه مطبوعات نداشتم ! انجام کار پژوهشی هم متاسفانه هم  بدلیل حجم کار اداره متوقف شد ! خلاصه راحت خدمتتان عرض کنم که تنبلی و انفعال من در سال ۸۷ بدجوری گل کرده بود ! فقط فرصت پیدا کردم که یک مسافرت کوتاه مدت به خارج از کشور داشته باشم ... اما مساله ای که تو سال گذشته خیلی دل من آزرده کرد ، درگذشت یکی از صمیمی ترین دوستان و همکلاسی دوران دانشجویی ام در بهمن ماه بود . هرچند که قبل از اون هم در سوگ دو نفر از همکاران خوب وصدیق اداره  نشسته بودم .  اما  بازهم خدا را شاکرم که اوضاع از این بدتر نشد . بهرحال نباید همیشه در انتظار ایام خوش نشست . ایمان ما انسانها در همین سختی ها و تحمل مصایب محک می خورد .امروز به بهانه حلول سال جدید و آغاز نوروزی دیگر ، می خواهم چند سطری از این جشن ملی و بهاری بنویسم .  از نوروز نوشتن و سخن گفتن برایم بسیار شیرین است . نوروز را می توان از ابعاد مختلف مورد ستایش قرار داد . هم از نظر اسطوره ای وهم از زاویه انسانی و مذهبی و همچنین از منظر طبیعت و تاریخ. در یک کلام می توانم بگوییم که نوروز یکی از بارز ترین نشانه های تحول و تکامل و میثاق با آرمانهای انسانیت  است .اولین آرزوی من در سال ۸۸ ، استفاده مطلوب از ثانیه ثانیه عمر و مغتنم شمردن فرصتها برای انجام خدمت بهتر در حیطه وظیفه و توانم  و جلب رضایت حق در تمامی عرصه ها است . امیدوارم که در سال جدید آستانه تحمل خود را در مواجهه با منتقدین و مخالفین  افزایش دهیم .شایسته است که به یمن حلول بهار و سال جدید ، آنچنان که در شان حکمت و خرد ایرانی است ، دلهایمان را از کینه ، نگاهمان را از بدبینی ، و کلاممان را از گفته های اهریمن پسند پاک کنیم .