بازار ریاکاری چه زمانی توقیف می گردد؟!
اگرنتوانم دراین رسانه مجازی اندکی ازدل بنویسم ،همان بهتر است که عطای وبلاگ نویسی را به لقایش ببخشم و بفکر دلشمغولی دیگر باشم ... البته امیدوارم که قلمم توان یاری رساندن به احساساتم را داشته باشد . ازدل گفتن و ازدل شنیدن نمی تواند همیشه رضایت و سرور همه را برانگیزد . و نمی بایست در خیال تشویق و تحسین همگان نشست مخصوصآ وقتی که کلامم توآم با درد و نقد باشد. بقول آن شاعر عزیز : از درد گفتن نزدآدم بی درد ، ندانی که چه دردی است ... متاسفانه آنچه که بیشتر از هرچیز در این برهه روح مرا عذاب می دهد مواجهه با انسانهای زالو صفت و ریاکار و دوچهره است .براستی که نمی دانم این منش ناصواب ریشه در کجای فرهنگ ما دارد ! اما می دانم که ماحصل ضعف انسانها است . درهرمجموعه ای که خرد ،اندیشه و نقد به انزوا رود ،ریاکاری ،دروغ ، دوچهره گی و دریک کلام جهالت انسانهای خود محور بارور می گردد . خواه آن مجموعه خانواده باشد و یا محیط کار و یا حتی کوچه و خیابان ... در نظرمن اگر قرار است که مطابق فرامین الهی، اصلاحی در سطح کلان مملکت انجام پذیرد می بایست نقطه آغازین آن درون خودمان باشد ( جهاد با نفس ) و سپس راهش رادر محیطهای کوچکتر وساده تر اطراف دنبال کنیم و بجای رویا پردازی های کاذب کمی واقع بینانه تر بیاندیشیم . براستی که اگر اخلاقیات خداپسندانه را در اطراف خود نهادینه نکنیم هیچ نسخه ای نمی تواند ما را از انحراف نجات بخشد . ناگفته پیداست که افزایش ریاکاری ،سلب اعتماد وکاهش انگیزه راتقویت خواهد کرد .
