انقلابی که ما می خواستیم ...
فرارسیدن ایام دهه فجر برای من زنده کننده خاطرات زیادی است . خاطراتی ، که به نوعی روح من را با روزهای نخستین انقلاب پیوند می داد ، گویی که خود نیز در لحظه به لحظه ایام شور و مبارزه حضور داشتم ...!! و از نزدیک شاهد آن همه جانفشانی بودم . شیرین ترین خاطرات من مربوط به دوره های دبستان و راهنمایی (دهه ۶۰ ) است . آغاز دهه فجر مصادف بود با آغاز بسیاری از فعالیتهای متنوع فرهنگی از جمله تهیه روزنامه دیواری ، نصب کاغذ رنگی بر درب و دیوار مدرسه ، تمرین و اجرای نمایش و سرود ، برگزاری مسابقات فوتبالَ،شنیدن خاطرات معلمان از روزهای اول انقلاب و ... که هریک به نوعی ما را به جنب و جوش شیرینی می انداخت . حتی به یاد دارم که در سال ۶۴( دوره دبستان ) در اوج جنگ و تهدیدات هوایی بعثی ها هم ما مراسم را برگزارمی کردیم و با دل کوچکمان عاشقانه به پیشواز برگزاری جشن انقلاب می رفتیم ... به یاد دارم که مدیر مدرسه بطور مکرر به ما می گفت : امام خمینی (ره) در بدو ورود به ایران نسل شما را به عنوان سربازان خویش و میهن معرفی کرد ( رجوع به این صحبت امام = سربازان من امروز در گهوارهها هستند ) ... این صحبت برای ما قوت قلبی بود تا بیشتر بتوانیم محبت و عاطفه خود را نسبت به امام و انقلاب ابراز داریم ... اکنون بیست و نه سال از پیروزی انقلاب گذشته و حیات انقلاب دهه چهارم خود را آغاز می کند . ذهنیات عموم نیز نسبت به دهه اول انقلاب تکامل یافته است . از آن زمان تاکنون حوادثی را شاهد بودیم که هریک به نوعی بر اوضاع اجتماعی فرهنگی مملکت تاثیر گذار بود ... پایان جنگ تحمیلی ، رحلت امام (ره) ، آغاز حاکمیت تکنوکراتها در عصر سازندگی ، دوم خرداد ، قتلهای زنجیره ای ، احیاء شوراهای شهر ، ۱۸ تیر ، مجلس ششم ، مجلس هفتم ، دولت نهم ، پرونده هسته ای و... و به مراتب نسل ما نیز بنا به مقتضیات زمان تغیراتی در روندفعالیتها داشته بود ، از روزنامه دیواری دوران ابتدایی ، تا انجمن اسلامی دانش آموزان ، فعالیت در بسیج دبیرستان ، ورود به دانشگاه ، اصلاحات ، پرسه زدن در مطبوعات ، نویسنده گی و کارگردانی ، دل مشغولیهای اداری ، وبلاگ نویسی و... حداقل تجربیاتی بود که از آن سالها تا کنون نصیب حقیر شد ... در این وادی ارج نهادن به شعارهای مبنایی انقلاب مانند آزادی َ، اسلامخواهی ، عدالت ، بیش از هر چیز دیگر برایم مهم بود . در حالی که متاسفانه هدف قرار دادن قدرت در نظر برخی ها ، آنها را از نیل به اهداف والای انسانی ناتوان ساخت . و ظاهر پرستی و تملق آرمانشهر شان گردید ، بطوریکه بارفتار و کردار خویش اصول اساسی انقلاب را وارانه در معرض نسل امروز قرار می دادند ... نمی دانم صحبتم را چگونه خاتمه دهم ! هر چند که می دانم پایانی برای این دغدغه ها نیست . براستی که زندگی انسان با آرمانهایش و حق را در پیشگاه مصلحتهای خودساخته سلاخی نکردن بسیار دشوار است . ما به انقلاب و شعارهای او وفاداریم اما می دانیم و می دانید که استفاده های ابزاری از آنها و به دروغ خود را قیم آن همه ارزشها دانستن ، سلب آزادی منتقدان و دایره دوستان نظام را تنگ کردن بزرگترین جفا به اصول و آرمانهای انقلاب است .
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و یکم بهمن 1386ساعت 10:48 توسط رضا کیانی
|
