عرفان، آزادی، برابری

                         فدراسیون فوتبال به کجا می رود ؟؟!

دیدن اسامی کاندیدای ریاست  و اعضای هیات رییسه فدراسیون فوتبال ایران و در رآس آنها نام علی آبادی ( معاون ریس جمهور و ریاست فعلی سازمان تربیت بدنی) مرا شگفت زده کرد ....

بعد از ناکامی های فوتبال ما ( حذف تیمهای ملی و امید و همچنین بازماندن استقلال از جام آسیا) همه دوستداران این ورزش در انتظار ترمیم بدنه فدراسیون و تزریق خونی تازه وسازنده برکالبد آن هستند . بدون شک خارج ساختن فوتبال کشور از بحرانهای پی درپی و ویرانگر مهم ترین وظیفه فدراسیون در برهه کنونی است ... اما به راستی هدایت این مجموعه عظیم وخطیر و پاسخگویی  به احساسات میلیونها ایرانی علاقه مند ، در توان کیست ؟  جناب آقای علی آبادی دارای چه معیار مثبتی در این وادی است ؟ دارای زمان ووقت لازم ؟ ( مطمئنآ به دلیل مشغله اصلی ایشان میسر نیست ) ، دارای سابقه فنی و دانش  فوتبال ؟ دارای تجربه مدیرتی فوتبال ؟؟؟؟  .... شایسته بود که ایشان با حفظ منزلت حقوقی خویش بعنوان ریاست ورزش کشور ناظر ، حامی و هدایت کننده فدراسیون فوتبال در کنار سایر فدراسیونها باشند و بستر وامکانات لازم برای اعتلا و سلامت فضای آن ( بخصوص در زمان انتخابات ) رافراهم کنند ... از علی آبادی که بگذریم با برخی نامها برخورد می کنیم که به هیچ عنوان سابقه لازم در این وادی را نداشته اند . واین مسئله نگرانی علاقه مندان به فوتبال را نسبت به رشد رویه های قدرت طلبانه و نفوذ برخی جریانهای غیرورزشی در فوتبال افزایش می دهد . به گمانم اگر ناشایسته سالاری در مدیرت فوتبال افزایش بیابد ( که در مدیرت برخی از باشگاهها آغاز شده است )  ، بیم آن می رود که عده ای بخواهند از این ورزش پرطرفدار نهایت بهره برداری سیاسی و تبلیغاتی را ببرند!

                   یاد شهریار شعر پارسی گرامی باد ...

  امروز مصادف بود با سالروز درگذشت یکی از مفاخر متعهد و نام آشنای شعر پارسی یعنی استاد محمد حسین بهجت تبریزی ( متخلص به شهریار  ) ...    ارزشهای کاری و اخلاقی این شاعر فقید را نمی توان بطورکامل در این مجال توصیف کرد ( قلم حقیر از توصیف آنها عاجز است )  . اما نکته بسیار حائز اهمیت   در نوع کار شهریار ، وفاداری او نسبت به سبک کلاسیک شعر پارسی است . آنهم در برهه ای که اکثر شعرای ایران به شعرنو روی آورده بودند . از سویی دیگر اشعار زیبا و سراسر معنای شهریار به زبان ترکی  را می توان بعنوان یکی از نکات درخشان در تاریخ شعر معاصر ایران قلمداد کرد  . شهریار همچون پروین اعتصامی فرزند سرزمین قهرمان و مهربان آذربایجان است.سرزمینی هنر پرور که مردمان او  در طول تاریخ بارها وطن دوستی و صداقت خود را به این سرزمین ثابت کرده اند  .  سرودن اشعار به زبان ترکی جلوه ای دیگر از وفاداری و خلاقیت هموطنان عزیز ترک زبان به اعتلای شعر ایرانی است .         

                                 آغاز ضیافت سبز  ...

رمضانی دیگر از راه رسید  و فرصتی دوباره برای تقرب به درگاه حق  و انس با کلام  او مهیا گردید ... به راستی چه عبادتی والاتر از تفکر ؟ ... ماه مبارک رمضان فرصت ارزشمندی است برای تقویت  قدرت شناخت خویش . نخست خودشناسی و آشنایی بهتر با فلسفه حیات انسان و سپس شناخت گوهرمایه و هسته اصلی دین وسرانجام اتخاذ منشی الهی جهت زندگی مسالمت آمیز و ارتباط محور در اجتماع  . بدیهی است که شناخت گوهر و جوهره دین ، بدعتهای دروغین ، سنتهای کاذب و استفاده های ابزاری از دین مقدس را محو می کند . ماه رمضان ماه تمرین انسان بودن ، آزاده گی و در نتیجه خدایی شدن است .  رسد آدمی به جایی که به جز خدا نبیند ...رمضان ماه دفاع از حقانیت دین خدا و سیره الهی فرستاده او و فصل سبز دردمندی با محرومین و مظلومین  در ضیافتی به عمق هستی است...

امید است که برکات این ماه میمون، از جمله  شب زنده داری در شبهای عظیم قدر موجبات تزکیه روح    و روان  مارا در تمامی ایام زندگی فراهم آورد ...

                               یادگار شکسپیر  در دل فردوسی...

دیشب در تالار فردوسی (روبروی تالار وحدت)به دیدن اپرای عروسکی مکبث، نوشته جوزپه وردی (بر اساس تراژدی شکسپیر)  و به کارگردانی بهروزغریب پور نشستم...

مکبث یکی از مهیج ترین آثار شکسپیر و روایتگراحوال قدرت پرستان ،... و یا به بیان دیگر یک تراژدی قدرت است.که از بدو نگارش تاکنون و در عرصه های مختلف ( تئاتر و سینما ) و بابرداشتهای گوناگون ،ارائه گردیده است . از این رو می توان آن را یک اثر زنده و ماندگار نامید .اما آنچه که در این اثر دیدم، یک اجرای صددرصد کلاسیک و عاری از هرگونه بازخوانی و یا برداشت جدید بود.غریب پور با خلاقیتی مثال زدنی بر دراماتیزه کردن اثر کوشید. به عنوان نمونه می توان به اتخاذ تمهیدات زیبا در اجرایی کردن درونیات شخصیتها و مانور تصویری بر روی جوهره متن اشاره کرد... 

                             به گورستان گذر کردم صباحی ... 

فکر نمی کنم واژه مرگ در کنار هنر و یا هنرمند معنا بیابد . چرا که معتقدم مرگ در برابر هنرمند صادق و مردمی همیشه مقهور و مغلوب است . کمتر می شنویم که در ابتدای نام نام آوران و ستارگان آسمان فرهنگ و اندیشه عنوان مرحوم بکار رود . چرا که یاد آنها در دل انسانهای اهل دل تا ابد باقی است ... اینها را گفتم تا اشاره ای به دیدار خود از قطعه ویژه هنرمندان در بهشت زهرا داشته باشم .

آن مکان آرام و دل انگیزی که اشکها و لبخنده های سالهای عمر ما را  در ذهن تداعی می کند ، دیدن نام فردین ، یاحقی ، منوچهر نوذری ، نعمت گرجی، بابک بیات ، کیومرث صابری و... بر روی سنگ قبرها ... 

 با خود گفتم اجساد انسانهایی که زمانی بر قله هنر این سرزمین ایستاده بودند ، اکنون در این خاک قرار دارند...  بازدید از این مکان مرا به فکر کردن به سه   موضوع واداشت ، اول به قدردانی شایسته از هنرمندان   و  درک منزلت آنها قبل از مرگشان ... دوم به غرور کاذب برخی هنرمندنما ها ( هنرمندان ویترینی )  ... آنهایی که با کسب کوچکترین موفقیتی خود را تافته جدابافته از ملت می دانند  ... و سوم به اختلافات ناموجهه و دعواهای  بی محتوای و حاشیه ساز در عرصه هنر و فرهنگ امروزما ، که صداقت ، معنویت و لطافت را از محیطهای هنری دور می سازد و آنجا را آلوده به تاخت و تازهای قدرت طلبانه و  رقیب کشی های سیاه می کند ، چناچه اصل مطلب به کلی نابود می شود ...             

 ای کاش که هنرمندان کمی بهتر قدر لحظات عمر  را بدانند و به مسئولیت معنوی  و مردمی خود بیشتر آگاه شوند...   

                                 هان ای دل عبرت بین ...

در دو روز گذشته فرصت یافتم که از دو موزه ارزشمند دیدن کنم . نخست موزه شهدا ( خیابان موسوی) و دیگری موزه عبرت ( خیابان فردوسی) ... دو موزه ای که جان مایه آنها بخشی از تاریخ معاصر ما را تشکیل می دهد ...  در موزه شهدا تنها بازدید کننده بودم ... برایم اتفاق جالبی بود . خلوت کردن با عکسها ، دست نوشتها و ...  دریک کلام دنیایی از معرفت و صداقت شهیدان . از ریسعلی دلواری گرفته تا سرداران دفاع مقدس (حتی شهیدان ارامنه ) و تا شهیدان مبارزه با اشرار در برهه کنونی ...

اما در موزه عبرت ، ساختار فیزیکی ساختمان ، مجسمه های طبیعی،عکسهای موجود در آن که عمدتا مربو ط به چهره های سرشناس ( مقام رهبری ، دکتر شریعتی ، خسروگلسروخی ، محسن مخملباف و... )بود ، و همچنین ابزارآلات  شکنجه ، احساسات مخاطبان را تحت الشعاع قرار می داد...  این موزه که زمانی یکی از مخوف ترین زندانهای رژیم شاه بود، روایت شکنجه های فجیع  بر مخالفان سیاسی  در دهه ۵۰  را بیان می کند ...      

  راهنمای موزه  که خود از زندانیان آن دوران ( و در همین مکان ) بود ،در ابتدای بازدید ، جرم بسیاری از فعالان سیاسی مورد شکنجه را صرف دارا بودن عقیده مخالف عنوان کرد ...

 پس از دیدن این موزه  دلم به حال صداقت مردمان این دیار سوخت، دادن تاوان آزاداندیشی و مبارزه با استبداد و ریشه خشونت  در جهان سوم  ... خشونت قرون وسطایی در سرزمینی که زمانی مهد تمدن و منادی حقوق بشر بود ، ای کاش که ناقوس خشونت قابیلانه برای همیشه ریشه کن شود ...

نمی دانم این گفته تا چه حد تاثیر گذار است ، شاید برای همه تکراری باشد ، اما ناچارم که بگویم :

  ای کاش که از تاریخ و سرنوشت آدمهای آن عبرت بگریم .

                             چهل سرباز ، جهشی تازه و ...

      عدم توجه جدی به منابع ارزشمند ادبی و تاریخی سرزمینمان را به جرآت می توان یکی از نقایص سینما و تلویزیون ایران در سالیان اخیر قلمداد کرد . جای بسی سئوال بود که چرا آثار ارزشمند ستاره گان ادبیات پارسی و همچنین تاریخ پر افتخار این مملکت کمتر مورد پردازش فیلمسازان ایرانی قرار می گیرد ؟! ... در حالی که تعدادی از کارگردانان سینما و تئاتر جهان با افتخار آثار کلاسیک نویسنده گان ایرانی را دستمایه تولیدات خود می کند و به شکلی زیبا به آن می پردازند ! در صورتی که ما فقط در شعار به وجود چنین آثار ارزشمندی افتخار می کنیم اما در عمل ... ساخت سریال چهل سرباز ( توسط محمد نوری زاد ) و پخش آن از شبکه دو سیما ، کمی مرا امیدوار کرد ... در این سریال فرازهایی از شاهنامه فردوسی این گوهر گرانسنگ ادبیات حماسی ایران وجهان به تصویر کشیده شده است ... نکته قابل توجه در این سریال ، مقایسه میان رشادتهای مولای متقیان (ع) و حماسه های قهرمانان شاهنامه و همچنین به تصویر کشیدن بخش از زندگی ( بیشتر زندگی روحی و معنوی ) حکیم ابولقاسم فردوسی  است . هر چند که از نظر فنی انتقاداتی بر این اثر وارد است اما به جرآت می توان گفت که    ساخت چنین مجموعه ای در این برهه آنهم با رویکرد تطبیقی برای بیننده گان امروزی جالب به نظر می رسد  ...

 اکنون می بایست منتظر ماند و دید که این سریال چگونه می رسد ، آیا کارگردان در ادامه ، برهه های  دیگری از تاریخ را به تصویر می کشد یا خیر ؟....  نگارش یک نقد جامع پیرامون سریال مذکور را به یاری حق بعد از آخرین قسمت آن موکول می کنم...