عرفان، آزادی، برابری

                           چرا هنر به حاشیه می رود ؟!

دوست عزیزی برایم تعریف کرد که در انگلستان برای شناساندن بخشی از  فرهنگ و تاریخ این کشور ، پیشروی مهاجران و میهمانان خارجی ، به اجرای آثار شکسپیر می پردازند و نه معرفی کتب تاریخی ...

بارها و بارها گفتیم و شنیدیم که ریشه درخت هر مملکتی ، فرهنگ آن مملکت است . و آنچه که فرهنگ را عمق می بخشد و  به عنوان میراثی ارزشمند برای آینده گان به یادگار می گذرد و یا حتی به عنوان ارمغانی ارزشمند به سراسر دنیا انتقال می دهد ، چیزی جز زبان پویا و معنوی  هنر نیست . علی رغم وجود پیشینه ارزشمند و طولانی هنر در کشور ما  ، متاسفانه این مقوله انسانی از داشتن جایگاهی والا و ارزشمند در میان عامه جامعه امروز ایرانی محروم است !  به جرآت می توان گفت که هنر در برهه کنونی مبدل به یک ابزار تفریح و سرگرمی نزد عامه جامعه مبدل شده است و نه یک ضرورت اجتماعی و فرهنگی !! ... در این میان منزلت واقعی هنر را تنها می توان در کانون نخبه گان جستجو کرد !  

هدف از  نگارش چند سطر فوق در واقعه بهانه ای بود تا مبحث جدیدی را با  استعانت از نظر ات گروهی مورد بررسی قرار دهم .

بسیار مایلم که با مشارکت فکری  یکدیگر ( دوستان وبلاگ نویس ) پاسخگوی گوشه ای از این دغدغه  باشیم ...

                       کجایند مردان بی ادعا ...

نزدیک به ۲۵ سال از نا پدید شدن  چهار دیپلمات ایرانی به نامهای احمد متوسلیان ، کاظم اخوان ، سید محسن موسوی و تقی رستگار مقدم ، در خاک لبنان می گذرد ... در این مدت اخبار ضدو نقیضی پیرامون وضعیت آن عزیزان بگوش می رسید . اما بطور شفاف کسی از زنده بودن و یا شهادت آنها سخن به میان نیاورد!  و همچنا ن  ( پس از گذشت ربع قرن ) سرنوشت چهار نفر از دلیرترین فرزندان این سزرمین  در هاله ای از ابهام قرار  دارد ! ...  متاسفانه اصرار شدید بر برخی موارد کاذب و بی محتوی ، توجه به حیاتی ترین مسائل ملی را از یادها دور می سازد . ای کاش روزی فرارسد که بخواهیم بدور از دغدغه های پوچ و کینه توزانه جناحی ( منظور رقابت سالم و دموکراتیک حزبی نیست ) به آرمانهای ملی بیاندیشیم ... شاید بزرگترین ظلم در حق مجاهدان ، جانبازان ، سرداران شهید و جاوید الاثر این باشد که ما بخواهیم از نام آنها استفاده ابزاری کنیم ! .... متاسفانه سایه شوم  ریا کاری و تملق روز به روز در جای جای جامعه گسترده می شود ، در این وادی دفاع از حقوق مظلومان و محرومان نزد عده ای زمانی  شایسته است ، که دربردارنده سود و منفعت شخصی و یا هموار کننده میسر آنها به  سوی صندلی های قدرت باشد ... اما به راستی در جهت روشن شدن وضعیت چهار نفر از خدمتگزاران صادق این مملکت در سطح  بین المللی شاهد چه اقدام جدی بودیم ؟

                                     اندکی تعقل ...

رسول اکرم (ص) می فرمایند : لحظه ای تفکر ارزشمندتر از شصت سال عبادت است ... با توجه دقیق به این رهنمود معنوی ، اهمیت اندیشیدن و ایمان توام با خرد را در آیین انسانساز اسلام در میابیم .   ارج نهادن عملی  به این فرمایش پیامبر اعظم (ص) بسیاری از افکار نا کار آمد  که در خلوت ذهن  مبدل به نشخوارهای ذهنی می شوند را از وجود انسانها خارج و در نتیجه  راههای استفاده ابزاری از مقدسات را  در جامعه مسدود می کند . بدیهی است که بسیاری از تباهی های موجود در فضای سیاسی و اجتماعی کشور نیز نشآت گرفته از  همین عدم تعقل و پا فشاری بر بعضی احساسات ناموجهه است . ای کاش اندک زمانی را هم به نشستن در خلوت خویش و برآورد اعمال روزانه و برنامه های آینده ، و تطبیق آنها با منطق الهی  و وجدان بشری اختصاص دهیم ! اما صد افسوس که در برخی مواقع ، رنگ و لعاب دنیای پیچیده امروز  ، منیتها و لذت رسیدن به قدرتهای زود گذر ما را حتی با وجدان  و ایمان خویش نیز غریبه می سازد ... 

 میلاد مسعود کوثر نبوت و  گلواژه محبت حضرت فاطمه زهرا ( س) و روز مادر  مبارک و فرخنده باد .                                               

                              از ماست که بر ماست !

 از نخستین روزهای آغاز به کار دولت احمدی نژاد  ، سردادن شعار دولت غیر حزبی از سوی ریس جمهور و حامیانش ، مورد وثوق برخی از اقشار جامعه قرار گرفت . حامیان  افراطی و نزدیکان ریس جمهور چنین وانمود می کردند که احمدی نژاد بدون وابستگی حزبی   و تنها با تکیه بر آرای مردم به جایگاه ارشد اجرایی کشور رسیده است .این امر برای آنان افتخاری بس بزرگ بود... دراین وادی بخشی از جامعه که درک صحیح و روشنی ازمعنای دولت حزبی نداشتند و یا در ذهن آنها تصویری سیاه از کارکرد احزاب نقش بسته بود   ، روی کار آمدن دولتی غیر حزبی  را به فال نیک گرفتند ....

بدیهی است در تفکر ی که همیشه خواهان حفظ وضعیت موجود است ، فرهنگ تحزب نمی تواند  در جایگاه رفیع و قابل ستایشی باشد . چرا که   فعالیت مستمر و روشنگر احزاب کنترل،محدودیت و جا به جایی  قدرت حکومتی را با استعانت از مشارکت و نظارت مسالمت آمیز  مردم درپی دارد .  دولت حزبی قبل از انتخاب ، برنامه های خود را به ملت اعلام می کند و پس از کسب آراء و پیروزی در انتخابات ، حزب دولتساز رابط میان ملت و دولت حاکم خواهد شد . در این فضا است که می توان به ضمانت اجرایی برنامه های دولت  و انتقاد صریح از ریس جمهور و وزراء امیدوار بود . طبق حقوق اساسی جمهوری اسلامی ایران، ریس جمهور در حدود اختیارات ووظایفی که به موجب قانون اساسی و یا قوانین عادی به عهده دارد در برابر ملت ، رهبر و مجلس شورای اسلامی مسئوول است ( اصل یکصدو بیست و دو ، قانون اساسی ) . در این  بین مقام رهبری حسب  اختیارات قانونی خود ( اصل شصتم قانون اساسی ) می تواند کنترل لازم را بر اعمال دولت داشته باشد .مجلس  نیز بواسطه دادن رآی اعتماد به وزیران ، و مواردی دیگر چون اتخاذ قوانین و استیضاح ، اهرامهای لازم را برای نقد ناکارآمدی دولت در دست دارد ( اصل هشتادو هفتم قانون اساسی ).اما به جر آت می توان گفت که مسئو لیت ریس جمهور در برابرملت تنها امری صوری و تشریفاتی است . در قانون اساسی نیز مکانیزم خاصی جهت پاسخگویی ریس جمهور به عموم ملت تعریف نشده است . تنها می توانیم بگوییم که او بواسطه قرائت سوگند خود در مجلس ، در برابر ملت مسولیت اخلاقی دارد . چراکه در این سوگند ملت را شاهد می گیرد . شاید عده ای چنین تصور کنند که در نظام اسلامی ما به دلیل حاکمیت سیستم دموکراسی غیر مستقیم ، مجلس به نمایندگی از ملت وظایف خود را انجام می دهد ... ضمن تآیید بخشی از این ادعا ، باید  پرسید در برهه ای از زمان که شاهد حاکمیتی با حداقل تفاوت ( از لحاظ فکری ) در سه قوه هستیم و کمتر فریاد انتقاد بیرحمانه بگوش می رسد ، چه ابزاری می تواند منادی فریاد مخالفین قانونی خارج از گود قدرت باشد ؟... در برهه ای که شاهد لغو امتیاز  و یا توقیف پی در پی مطبوعات منتقد دولت هستیم ...و در مقابل مطبوعاتی با مدیریت و هزینه حاکمیت ( البته از جیب بیت المال ) شدیدترین مواضع را در برابر مخالفین قانونی دولت ، روشنفکران و نیروهای اصلاح طلب می گیرند ! ...  جای بسی سئوال است که انتقادات وارده به عملکرد دولت از جانب مردم در چه بستری امکان ابراز و یگیری پیدا می کنند ؟؟ ... دولتی که با پرهیز از شعارهای سیاسی و  دادن وعده های معیشتی و اقتصادی صاحب قدرت اجرایی شد ، اما در عمل سیاسی ترین برخوردها را در این حوزه ها انجام داد چگونه می تواند عاری از ایراد و انتقاد باشد ؟ !!! طبیعی است که در فقدان فرهنگ تحزب شکافها بیشتر از این هم خواهد شد و ملت تنها در لباس یک توده مطیع ، همچنان در حسرت  یا فتن  راهحلهای اصولی ، پویا و مسالمت آمیز در جهت تآمین ابتدایی ترین خواسته های  خود خواهد ماند ...