جز یاد چه می ماند؟!
بر نقش ارغوانی آب ونیلی سراب ...
یک سال از تولد عرفان، آزادی، برابری گذشت انتقادات بسیاری شنیدم و گفته های بسیاری را تحمل کردم . بعضی ها خوشحال شدند، بعضی ها هم با کامنت هایی که گذاشتند درک و شعور اجتماعی و درجه نقد پذیری خودشان را به رخ ما کشیدند . اما آنچه که در این وادی مهم بود ایجاد یک ارتباط متقابل دوستانه و به دور از هر کینه و بغض است . ارتباطی که اساس آن را بر پایه عدل و انصاف بنا نهادم و در راستای چنین هدفی با درک واکنش های صورت گرفته تنها سعی در برقراری این مهم کردم چرا که سنگ بنا و شعار من برای ورود به این دنیای مجازی آزادی و برابری است ودر بدو امر با در نظر گرفتن رضایت ذات الهی، درسایه عرفان سعی در بهتر برداشتن این گام خواهم داشت . دغدغه اصلی این وبلاگ دفاع از آرمانهای جنبش اصلاحات و مبارزه فکری با هرگونه حرکت منحرف درجامعه است . مسلمآ با ایجاد برخی محدودیتهای غیرموجهه نظیر فلیترینگ برخی سایتهای اصلاح طلب و توقیف روزنامه های وابسته به جریان روشنفکری ، کمتر بستر فراگیر جهت ایراد نقد و تحلیل روشن و دگراندیشانه نسبت به حاکمیت مهیا می شود . از این رو مجال را برای ارج نهادن به پروسه آگهی بخشی، تحلیل و نقد ، هر چند با بضاعت محدود فکری ،در این حیطه وظیفه خود دانستم . در راستای معرفی بهتر اهداف این وبلاگ توجه مخاطبین عزیز را به دو نکته مهم جلب می کنم :
۱. بر خلاف نظر برخی ها ، هدف از تبلیغ و حمایت از جنبش اصلاحات دراین رسانه مجازی ، نه تنها تضعیف پایه های نظام نیست بلکه تقویت آنها و همچنین تجلی آرمانها و ارزشهای انقلاب است . به عقیده حقیر جریان متحجر و انحصار طلب و همچنین جریان برانداز ، ضد دین و بیگانه پرست ، هردو دوروی یک سکه هستند وهریک به شیوه ای اسلامیت و جمهوریت نظام را هدف قرار داده اند .اصلاحات مورد نظر این وبلاگ در چهارچوب قانون اساسی و عاری از هرگونه موج سواری و نگاه بدبینانه است ... متاسفانه احساسات کاذب برخی از وبلاگ نویسان همشهری جریان اصلاح طلبی را بطور وارانه، ضد دین و موافق جریانهای برانداز معرفی کرده است .
۲. جریان فرهنگ و هنر سازنده می تواند بستر مناسبی برای توسعه و تداوم دموکراسی خواهی در سطح جامعه باشد . توجه جدی و نقادانه به امور هنری بخصوص سینما و تئاتر ، چه در زمینه نقد فنی آثار و چه از زاویه نقد مدیریت و فضای حاکم بر آنها ( بیشتر در سطح استان ) از جمله موضوعات مورد بررسی در این وبلاگ بود. بدیهی است سکوت در برابر بسیاری از تباهی های موجود می تتواند این هنرهای ارزشمند را از مسیر سازنده خویش دور سازد .من معتقدم آنچنان که در حاکمیت سیاسی تجمع قدرت فساد آورد است ( طبق گفته مونتسکیو ) در مدیریت هنری نیز چنین اتفاقی ممکن خواهد بود . پرداختن به حایشه های غیر فرهنگی ، پرهیز از نگاه علمی و انسانی و تخریب شخصیت افراد درمحافل کاذب موجبات نابودی تئاتر این وادی را فراهم می کند . از سویی دیگر معتقدم که تحقق شعارتئاتر برای همه ، تنها دریک فضای دموکراتیک محقق خواهد شد . فضایی که در آن همه از حق به دفاع بپرادزند و امکانات اجرایی برای تمامی فرهیخته گان و اهالی زحمتکش یکسان باشد.
و در پایان دست تمامی کسانی را که دوستانه به سوی من دراز شود را می فشارم و همچنان تشنه با شما بودن هستم.
شانه های رفاقت شما را جنوبی وار می بوسم.
