عرفان، آزادی، برابری

                                      ولی

                                   بوی عطر آن را نمی توان در فضا کشت ....

                                                                    (( ولتر ))                                       

                       ژان پل سارتر  در  اهواز !!           

چند روز پیش عکس بزرگی در یکی از میادین شهر نظرم را به خود جلب کرد... نخست احساس کردم

که عکس مربوط به تبلیغات فیلمهای روز سینما است ... اما بعد از کمی دقت نظرم صد در صد عوض

شد .اول متعجب شدم و سپس بسیار خوشحال و امیدوار.....

آن عکس بزرگ نصب شده بر داربست ، مربوط بود به تبلیغات یک نمایش !!! ... جدید ترین تجربـــــــــه

محمد جمالپور کارگردان متعهد و پیشکسوت تئاتر اهواز ، با نام   دستهـــــای آلـــــــــــوده  از نوشته های

ژان پل سارتر . آری برای من بسیار جالب بود . باخود گفتم که در ایام دوری از تئاتر چه تحولاتی انجام

 می شود و من از همه جا بی خبر....!

آن تبلیغات کم سابقه ،برای اجرای متنی از ژان پل سارتر ، آنهم در اهوازی که متآسفانه از دارا بـــــودن

تماشاگر حرفه ای محروم است و عامه جامعه سلیقه خود را همسو با نمایشهای غیر روشنفکری نظیر

کار کودک ، میان پرده و تئاترهای شاد و سرگرم کننده  ( و کم محتوی )کرده اند !!

از صمیم دل واقعآ خوشحال و امیدوار شدم . احساس کردم که یکی از خواسته های قدیمی من از تئاتر

اهواز در حال تحقق است...  حس کردم می توان دلخوش بود به روزی که تماشاگر اهوازی با جوهره

اساسی و ارزشمند هنر تئاتر آشنا خواهد شد...

اکنون نمی توانم در مورد کار جدید جمالپور از حیث فنی تحلیل و یا نقدی ارائه دهم و هرگونه بررسی

علمی پیرامون اجرای کار به بعد از دیدن نمایش موکول می کنم ... اماحالا با تمام وجود می توانــــــــم

بگویم که اقدام جمالپور ( از لحاظ انتخاب متن و تبلیغات صورت گرفته ) می تواند نقطه عطفی در تاریخ

تئاتر اهواز باشد و تئاتر این شهرستان را از کلیشه های رایج دور کند... اما به شرط استمرار اینگو نـــــه

حرکتها از سوی سایر کارگردانان بومی و امکان شرایط تبلیغاتی مطلوب برای همـــــــــــــــــــــــــــــه.......

                                (( مولا علی (ع) ))            

                                  به بهانه برگزاری جشنهای روز جهانی تئاتر

                     روزگار تئاتری ما... 

  در خبرها خواندم که آیین بزرگداشت روز جهانی تئاتر در شهرستانهای مختلف کشور برگزار خواهد شد.

از آنجا که درسال ۸۳ حقیر بعنوان عضوی از هیات ریسه (سابق) انجمن نمایش اهواز برای اولین بار

با حمایت مسئولین وقت ارشاد ، سهیم در سیاستگذاری واجرای این مراسم در اهواز بودم ، لازم

می دانم چند سطری در این وادی به رشته تحریر در آورم ....  

نکته اول معطوف به چگونگی برگزاری این مراسم است . در خبرها خواندم که قرار است در مراسم امسال

از خادمان تئاتر اهواز تقدیر بعمل آید !! ... بدرستی که هیچ انسان آزاده و متعهدی مخالف با تقدیر از مقام

زحمتکشان تئاتر نیست ، اما آنچه که می تواند بحث برانگیز باشد ، چگونگی انتخاب خادمان تئاتـــــــر  و

معرفی آنها به عموم است... متآ سفانه در هربرهه ای که قرار است نام پیشکسوت و یا خادم تئاتر به

میان آید ، همیشه این عناوین   در انحصار عده ای خاص !!! بودند ، تا جاییکه به شکلی کلیشه ای و

 منجمد درآمده است... در حالی که تئاتر اهواز به شدت محتاج جوانگرایی مثبت ، پویایی و نگاه تازه

است . متآ سفانه تاکنون مشاهده نگردید که اعضای هیآتهای بازبینی جشنواره استانی از میان افراد

جوان و صاحبنظر تئاتر اهواز تشکیل شده باشد...

 باید ثابت شود که تئاتر اهواز تا ابد ارث پدری کسی نیست و فرایند گردش نخبه گان در آن جریان داشته

 باشد...

اما نکته دوم ارزش برگزاری این برنامه است ،... بطورکلی باید گفت که برگزاری جشن روز جهانی تئاتر

برای اعتلای این هنر در شهرستان اهواز لازم است اما کافی نیست... متآ سفانه تجربه نشان داده که

نیمی از جشنها و حتی جشنوارههای چند روزه ، کاملآ ارزش موسمی و مقطعی داشته ، و نتوانسته

که تآثیرات مثبت و بلند مدتی بر رویه رشد وتوسعه تئاتر از خود برجای گذارند.

   ( معضلی که تنها مختصص اهواز نیست بلکه اکثر شهرستانها از آن رنج می برند )

و خلاصه کلام آنکه جشن روزجهانی تئاتر زمانی ماهیت اصیل میابد که بتواند بعنوان یک نقطه عطف در

ایجاد همگرایی ، نگرش علمی ، سالم سازی محیط و استمرار جریان تئاتر تبدیل شود .

جشن روزجهانی تئاتر باید جشن فراگیرشدن تئاتر و شکست انحصارات تفکر منجمد باشد. البته باید

متذکر شد که ما هر گاه از وحدت جامعه تئاتر سخن به میان آوریم ، مراد از وحدت حمایت از نوعی سکوت

قبرستانی در محیط تئاتر نیست. زیرا که رمز زنده بودن خانواده تئاتر وجود افکار مختلف است.

                                           گل آقای دلها...

می گویند که ارباب قلم و جراید وجدان بیدار جامعه هستند... من این گفته را قبول دارم اما نه برای همه..

نقش ارزنده یک روزنامه نگار زمانی هویدا می شود که صادقانه بابیان دردها در خدمت عموم جامعه قرار

گیرد... اما تاکنون به نقش یک روزنامه نگار طنز نویس اندیشیده اید ؟؟ ... بنظر می رسد که در این حالت

وظیفه و رسالت روزنامه نگار دوچندان می شود (و به بیانی دیگر حرکت روی لبه تیغ)

برخلاف نظر عده ای ، طنزتنها اسباب خنده و سرگرمی نیست . خنده ای که در طنز میبینیم ، خنده ای

تلخ و در پس آن دنیایی از ناگفته ها ، مصائب و انتقادات اجتماعی سیاسی نهفته است....

نگارش این چند خط بهانه ای بود تا یادی کنم از زنده یاد کیومرث صابری استاد فقید طنز رسانه ای که با

 نام گل آقا در دل ایرانیان فهیم و دردمند جایگاهی شایسته داشته و دارد...

مرحوم صابری قبل از انتشار هفته نامه محبوب گل آقا ، مسئولیت نگارش ستونی طنز را در روزنامه

اطلاعات برعهده داشت با نام (( دو کلمه حرف حساب )) ....

قلم کیومرث صابری جلوه ای روشن از طنز اصیل ایرانی بود... او بدون هیچ چشمداشتی تباهی ها ی

عرصه سیاسی اقتصادی ، فرهنگی و اجتماعی را با زبان شیرین و مردمی به نقد می کشاند...

بیان او برای همه جذاب بود ... در هفته نامه گل آقا که مجموعه ای از بزرگان عرصه طنز و کاریکاتور ایران

در آن حضور داشتند ، خبری از کلیشه های کاذب و یا مصلحت اندیشی های محافظه کارانه نبود . و این

خود آغاز گر حرکتی نوین در عرصه طنز رسانه ای شد ....

شایسته است پاسداریم یاد آن افتخار بزرگ ادبیات طنز معاصر ایران را... و امیدوار باشیم که راه صادقانه

او در برهه کنونی هم استمرار یابد.... و همچنین ظرفیت درک طنز ،کاریکاتورو انتقاد هم در اذهـان همه

مسئولین مملکتی رشد کند..     

         مطهری منادی روشنگری دینی...

 از مطهری می توان سخن بسیار گفت ... دریغ که قلم حقیر توانایی وصف جامعی از کرامات آن

آن روحانی متفکر را ندارد... اما از روی ادای احترام به مقام والای آن عارف شهید ، چند خطی از او

می نویسم.... استاد شهید مر تضی مطهری همچون دکتر علی شریعتی و دیگر روشنفکران مذهبی

معاصر به پیکر سازی ایدئولوژیکی دینی اعتقاد داشت..... 

دارم راه می روم

 رو ی خط خدا

آنقدر که نفس هایم به شماره می افتد

۱، ۲، ۳، ...

به شماره که افتاد خند ه ام می گیرد

حالا همه می دانند که چله نشین همین روزهایم

...

گاهی اوقات در پس هر چه کلمه قشنگ ، سکوتی را می توان تعبیر کرد که نشان از فاصله ها دارد.

فاصله هایی که رگه هر چیزی را به مانند طفل بی پدری حمل خواهند کرد. یهودایی که مادر نمی تواند

بار سنگین آن را به دوش بکشد.

 حالا به هر چه بنگری دست های کبود شده ای را می یابی که دیر زمانی در التهاب لمس دیگری، فتوای درونی دل دیگری را بهانه می کرد.

چقدر دیر به حرف سهراب می رسیم: کاش دانه های دل مردم پیدا بود.

آنقدر رفته اند، آمده اند که دیگر مجالی برای نفس نفس زدن های بی حاصل دل نمانده است.

چشم هایی که با لبخند دلنشین خود جاذبه های درونی را فتح می کند. اما در پس آن همه زیبا، غریبه ای نشسته است که هیچ پایانی برای آن  غم انگیزتر از جدایی نیست.

ما هنوز نمی دانیم چرا در در آن سوی دوستت دارم های امروزی حقیقتی تلخ نهفته است؟!

چرا هنوز دستهای باکره ما لمس این همه دروغ را نمی فهمند؟!

چرا هنوز نمی دانیم که نباید التهاب درونی کسی را به بازی گرفت وبا تکبری پر معنا سکوت معنی دار تحویل دلی داد که دانه های سفید دلش از فرسنگ ها دور پیدا بود.

کاش می شد فاصله ها را پل کرد. کاش دانه های دل این مردم پیدا بود...

...