زرداندیشان ...
امروزه در میان هر خانواده ای حداقل یک نشریه زرد یافت می شود . بدون شک رشد مطبوعات زرد را می توان بعنوان یکی از دستاوردهای رسانه ای چند سال اخیر در ایران نامید . از مولفه های اینگونه مطبوعات می بایست به عامه پسند بودن ، داشتن ساده گی و جذابیت ، پاسخگویی به نیاز های خانواده و عدم هرگونه جهت گیری سیاسی و کاوشهای عمیق فلسفی اشاره کرد .بسیاری از چهره های مطرح هنری و ورزشی تثبیت و استمرار شهرت و محبوبیت خود را مدیون این نشریات می دانند و از دگر باید گفت که بخش عمده ای از فروش مجلات زرد در گرو چاپ عکس و بیوگرافی ستاره های معروف هنر و ورزش است .بسیاری از نخبه گان فکری رشد مطبوعات زرد را عامل رخوت در اندیشه ورزی و کنکاش فکری و ترویج روحیه احساسی در میان خانواده های ایرانی می دانند و از دگرسو عده ای دیگر از افراد به شدت حامی اینگونه رسانه ها هستند .البته ناگفته نماند جمعی از دست اندرکاران نشریات زرد برای ایجاد سپر در برابر چسبهای احتمالی وگریز از دام کلیشه های خودساخته ، نشریه خویش را زرد حرفه ای معرفی می کنند . وبطور جدی تلاشند تا در حین جذب مخاطب عام ، مرز خود را نیز با نشریات مطرح زرد پر رنگ نگه دارند .
بنظرمن می بایست با پدیده مطبوعات زرد با یک نگاه دقیق کارشناسی نگریست . بهرحال باید پذیرفت که بخش عمده ای از جامعه ما را افراد غیر فعال در حوزه روشنفکری ، فرهنگ و سیاست تشکیل می دهند . اما این دلیل نمی شود که با رشد بی رویه اینگونه مطبوعات و توقیف و یا عدم حمایت از مطبوعات روشنگر و آزاداندیش ، به باروری و توسعه در امر فرهنگ و رسانه امیدوار بود . نباید از یاد برد که این سرزمین از دیرباز مرکز ثقل و تجلی گاه اندیشه ، ادب، حکمت بود و مطبوعات نیز می توانند در تداوم این روحیه و میراث ارزشمند ، در عصرحاضر بخوبی ایفای نقش کنند .
